Voor het eerst in de rubriek UIT een museumbezoek. Want dat is al jaren héél erg 'uit zijn' voor mij.
En ik realiseer me nu, dat ik zelden ontevreden uit een museum kom, al zijn er soms dingen te zien waar ik me wild aan erger of die me totaal onverschillig laten.
Het komt vaak voor dat ik met iemand mee naar een museum ga om die iemand een plezier te doen en voor de gezelligheid. En dan vínd ik het toch prachtig! Vervolgens ben ik de uitnodigende partij innig dankbaar, (een partij die soms wat bevreemd opkijkt van mijn onverwachte, woeste enthousiasme.)
Tot die categorie behoort ook het bezoek aan de expositie URNEN. Ik heb niet zoveel op met keramiek, maar K. is sinds haar pensionering bezig zich te ontwikkelen tot een echte keramiste: haar kennis van kleisoorten, glazuurmethoden, oventemperaturen, vormen en kleuren breidt zich steeds meer uit en het plezier daarover spat ervan af.
Deze K. heeft op mijn verzoek enkele maanden geleden een urntje gemaakt voor de as van iemand die me erg lief was en is. Mooi.
Bij een bezoek aan het Stedelijk Museum alhier, in december, zag ik in de folderkast bij de garderobe een krantje, uitgegeven bij het Europees Keramisch Werkcentrumhttps://sundaymorning.ekwc.nl/ in Oisterwijk ter gelegenheid van de eerste tentoonstelling daar: 150 urnen van voornamelijk Aziatische (Koreaanse) keramisten. O, leuk voor K.! dacht ik meteen en verder niet zoveel. Het was een gezellige aanleiding om elkaar weer eens te ontmoeten.
Wij dus laatst samen naar Oisterwijk.
Het Centrum is gehuisvest in een oude lederfabriek die omgeven is door een woestenij van zand en slik en op sterven na dood -zijnde grassprietjes. Het zal ooit best allemaal mooi worden daar, maar ik kreeg wel ernstige twijfels over mijn initiatief bij het zien van deze omgeving.
Maar één stap over de drempel en het was helemaal goed. Verwelkomd te worden door neerdalende wolkjes zeepbelletjes: hoe feeëriek is dat?
(de achterkant van feeëriek)
Ik zou me kunnen voorstellen dat er mensen zijn die het onderwerp morbide vinden: urnen zijn ten slotte bedoeld om as van gecremeerde lichamen in te bewaren. Maar de sfeer in de oude fabriek is bijna sereen te noemen door het mooie licht en de zo eenvoudige maar doeltreffende manier van tentoonstellen. Aan de urnen is, ook duidelijk voor een leek, in hoge mate vakmanschap en liefde besteed. Veel exemplaren vond ik perfect, maar dan niet in de zin van kille perfectie.
Stilmakend mooi, zal ik maar zeggen en dus buitengewoon geschikt als rustplaats voor het laatste stoffelijk overblijfsel van een lieverd.
Ik heb wat foto's gemaakt, maar die zijn allesbehalve perfect, en als ze dat wel waren, dan nog zouden ze de werkelijkheid maar heel gedeeltelijk weergeven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten