zaterdag 3 februari 2018

Naar de film: Idfa on tour (nog een vervolg)

Ja, nog een vervolg, want na de prachtige film uit Servië volgde de film "Amal" uit Egypte (gefinancierd door nog zes andere landen).

Amal is veertien jaar als ze op het Tahrirplein de revolutie in Caïro meemaakt. Je ziet hoe ze aan haar haren over het plein wordt meegesleept door de politie.
De cineast Mohamed Siam heeft haar  daarna 6 jaar gevolgd. Je ziet een puber zo opgroeien tot jong-volwassene. Dat is waarschijnlijk altijd wel boeiend ( denk aan "Boyhood" ) maar hier gaat het niet om een normale, rustige jeugd in een min of meer stabiele maatschappij. Hier wordt een jong mens geportretteerd in een bijzonder woelige, revolutionaire wereld. Een wereld bovendien waarin het leven voor meisjes (althans in mijn westerse ogen) veel moeilijker is dan voor jongens.

Amal is het enige kind van een redelijk welgesteld echtpaar. Uit familiefilmpjes blijkt dat ze door haar ouders  wordt behandeld als een prinsesje .
Een buitengewoon grillig prinsesje met een zeer eigen willetje (ik kan ook zeggen: een strontverwend wicht).

Op haar 14de relt ze als een volwassen revolutionair mee met de jongens op het plein. Ze heeft een waanzinnig grote mond tegen de politie, maar haar meisje-zijn en erg jonge leeftijd vormen een zekere bescherming, hoewel er  beslist niet écht zachtzinnig met haar wordt omgegaan.
Haar vader is dan al gestorven. Aan haar moeder heeft ze geen enkele boodschap, ze doet precies wat ze zef wil.

De filmmaker is Amal dus zes jaar lang elk jaar gaan opzoeken, meerdere keren per jaar. Het is schrijnend om te zien hoe die schreeuwlelijke, maar wel erg dappere en onafhankelijke tomboy verandert in een stil, mooi opgemaakt meisje. Haar vriendje vindt dat ze te uitdagend is en ze gaat een hoofddoek dragen. Van de grote mond is dan al lang geen sprake meer: zowel de klank van haar stem als wat ze zegt met die stem verandert .
Van fel en levendig en woedend, wordt het zacht, gelaten en meegaand.

De laatste beelden van Amal: haar gezicht en dan haar buik: zwanger.

De vriendin met wie ik de film zag was lang niet zo pessimistisch over de toekomst van Amal als ik. M. denkt dat de echte Amal zich over een jaar of 10 wel weer laat zien. M. denkt ook dat Amal haar net aangevangen studie uiteindelijk wel zal voltooien.
Ik ben het daarin niet eens met mijn gezelschap. Maar de regisseur wél :
https://www.volkskrant.nl/film/-amal-bezit-een-kameleontische-natuur-ze-vindt-haar-weg~a4535250/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten