Naar de film: The best of IDFA on tour

IDFA is een begrip; al zo'n kleine twintig jaar. net als het IFRR dat net weer in Rotterdam van start is gegaan.
Ik heb nog nooit een dergelijk festival bezocht, domweg omdat ik geen idee heb hoe je zoiets aanpakt. Hoe maak je in 's hemelsnaam een keuze?
En hoe kun je meerdere films achter elkaar gaan zien? Hou ik dat wel vol?

Ooit heb ik een speelfilm-nachtmarathon bezocht in Breda. Daar herinner ik me alleen nog maar van dat ik in de foyer heb zitten slapen. En hoe raar het was om rond 7 uur op een zaterdagmorgen in de stad te lopen.
Dat kan je niet bepaald een cinematografische piekervaring noemen.
Toch lijkt het me nog steeds wel wat om eens een passe-partout te kopen en je onder te dompelen in filmfilmfilm. Met mijn huidige slapeloosheid moet dat toch mogelijk zijn?

Om toch een béétje mee te krijgen van een filmfestival heb ik IDFA  on Tour  bezocht: een selectie van 4  documentaires uit het programma van 2017.  (In totaal zijn er ongeveer 300 documentaires vertoond op IDFA 2017).
Je brengt dan 6,5 uur door in het filmhuis waarvan zo’n 3 kwartier aan pauzes is besteed.
De films duurden 28, 81, 83 en 104 minuten. Hier vind je een korte beschrijving van de getoonde films:
https://www.verkadefabriek.nl/programma/film/the-best-of-idfa-on-tour-2018/e_28963/p_72426/

De twee eerst vertoonde films waren in Den Bosch Pirupkura (Brazilië) en As we're Told (Zweden).

Pirupkura   bestaat vooral uit een zoektocht naar de twee enig overgebleven indianen van de Piripkura-stam die in het Amazonegebied wonen. Als die twee niet meer zouden leven kan ook dat stuk oerwoud gekapt worden ten behoeve van boeren en houtzagerijen. Slecht gemaakte, saaie film, die veel vragen onbeantwoord laat. Bovendien hinderde me een soort aapjeskijken-mentaliteit.

De Zweedse film As We're Told

maakte gebruik van papier -maché poppen en kartonnen decors  om confronterend geachte uitspraken van medewerkers van het zweedse equivalent van ons UWV te ventileren. Ik zou het pas écht confronterend hebben gevonden als de medewerkers van dat UWV zélf in beeld waren gekomen, alhoewel m.i. inmiddels iedereen wel weet dat hetgeen irrationele bureaucratie lijkt, wel degelijk de naakte waarheid is. Ik zie er het nut niet van in om de waarheid te verbloemen door absurdistisch poppenspel. Al helemaal niet als het resultaat visueel niet aantrekkelijk is.

Toen in de pauze ook nog bleek dat de Verkadefabriek een wanprestatie leverde op cateringgebied was ik nog minder 'amused',maar de twee volgende documentaires  na de pauze waren  indrukwekkend.
Ontroerend, angstaanjagend, educatief, solidariteit oproepend, boosheid teweegbrengend,  wanhopig makend en toch, heel af en toe ook hoopgevend.  (Wordt vervolgd).