Wat hebben jullie gelezen de laatste tijd? (2)

Het eerste boek dat ik meenam uit de bibliotheek van het Amsterdamse Goethe-instituut was een net verschenen (2014) roman van Per Leo die laaiend enthousiast gerecenseerd was in Duitsland: "Flut und Boden". Behalve vanwege die juichkritieken koos ik de roman uit omdat het thema me aansprak.

Een jonge Duitser anno nu ontdekt het naziverleden van de door hem aanbeden opa. Hoewel er in Duitsland talloze romans rond dit thema zijn uitgebracht viel die van Per Leo meteen op door de eigenzinnige verteltrant én het feit dat Leo niets verzonnen heeft, maar een verhaal schrijft over zijn eigen familie.
http://www.athenaeum.nl/recensies/per-leo-flut-und-boden

Ik ploeterde door de bladzijden, sprokkelde zoveel mogelijk recensies bijeen op internet in de hoop daaruit meer duidelijkheid te peuren en had het woordenboek steeds bij de hand. Grotendeels tevergeefs, al onderkende ik de verhaallijn wel, maar ik wist dat ik er niet écht grip op kreeg. Het was een opluchting toen ik eindelijk een bespreking las die verwoordde wat ik van het boek als verháál vond.  Maar ja, die kwam uit "Stern" en dat is nou niet bepaald een hoogstaand literair tijdschrift.
http://www.stern.de/kultur/buecher/debuetroman--flut-und-boden--mein-opa--der-sturmbannfuehrer-3403200.html

Als je iets niet goed begrijpt, mag en kun je eigenlijk geen oordeel vellen, maar met name dit citaat:

Anders als im Treppenhaus der Villa, wo eine Ahnengalerie hängt, ist im Buch kein Stammbaum abgedruckt. Vielleicht aus ästhetischen Gründen. Doch der Autor macht es seinen Lesern unnötig schwer, weil er die handelnden Personen auch noch abkürzt als "W36", "M 42" oder "Enkel S". Das liest sich dann so: "Doch dann hatte M42 eine Idee. Zusammen mit W36 und M41s Kindern, drei Töchtern und einem Sohn aus zwei gescheiterten Ehen, kaufte er eine Grabstätte ..." 

De Nederlandse vertaling verschijnt in februari 2016

deed me besluiten het toch hardop te zeggen en dienovereenkomstig te handelen: "Ik vind het gewoon een rotboek en ik stop ermee!" Het was een opluchting maar ook een nederlaag. Het besef dat ik lang zo goed niet was in duits lezen als ik jaren had gedacht, was een verontrustende tegenvaller.  Ik troostte me met de gedachte dat dit wel een heel hoogstaand literair werk is met een hoge moeilijkheidsgraad; een wat ongelukkige keuze kortom...