www.songteksten.nl/songteksten/3040/amazing-stroopwafels/tropisch-nederland.htm
Inmiddels valt de klimaatverandering niet meer te ontkennen en deel ik volop in de zorgen daarover. Het vrolijke toekomstbeeld van de Stroopwafels is jammer genoeg helemaal geen bewaarheid geworden. In plaats van warme zomers zijn er extreem natte zomers, met extreem moessonachtige stortbuien, onweer (veel heftiger en vaker dan vroeger) en au fond bitter weinig avonden dat je buiten kunt zitten.
Natuurlijk denk je in het begin: mijn herinneringen zijn vals. Die zomerachtige zomers van toen zijn er alleen in mijn herinnering. Maar wat gek dat ik zoveel foto's heb uit die tijd van mensen (incluis mezelf, notoire koukleum) met échte zomerkleren aan? En nu schuif ik elke herfst mismoedig de kleerhangers opzij: niet aan gehad, niet gedragen, o ja-op 14 augustus gedragen tot een uur of zes s'avonds...
En als de 'winter' voorbij is gaan er andere kleren wat mismoedig door mijn handen : beenwarmers, wollen truien, gevoerde spijkerbroek , angora hemdje, flanellen pyama en geribde maillot: de troostende koudekameraden die al jaren niet meer nodig zijn. Zijn het dan allemaal slachtoffers geworden van mijn veranderde hormoonhuishouding? Ik hoop het,maar het is valse hoop.
Ik zie van tijd tot tijd de beelden op tv: smeltende ijskappen, ijsberen op groene velden, El Niño: de lijst van bewijzen wordt almaar langer.
Er wordt niet meer verkneukeld en ik zou dolblij zijn als het af en toe bij wat melancholieke mismoedigheid kon blijven om een nauwelijks gedragen trui in de zak van Max. Want de gevoelens die ten grondslag liggen aan dit stukje moeten getemperd worden. Ik wil paniek en angst niet ontkennen, maar dan wel met woorden als 'beheerst' en 'bedwongen' ervoor wat mij betreft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten