Dyscalculie en een onverwacht voordeel

Ik fleurde helemaal op toen ik voor het eerst van het begrip 'dyscalculie' hoorde. Ha! Eindelijk had ik ook iets: een leerstoornis. Of liever gezegd: mijn domheid inzake rekenen was niet zomaar domheid, maar een fysieke onvolkomenheid. Ik kon er derhalve niets aan doen dat ik slecht ben met cijfers.

Zoals zo vaak bleek ik ook in dit geval erg kort door de bocht te gaan met te snelle, mij welgevallige conclusies.
Dyscalculie heeft een aantal kenmerken die lang niet allemaal op mij van toepassing zijn. Zo hoort er o.a. bij: veelvuldig omkeren van getallen. Daar had ik mezelf nog nooit op betrapt, behalve als ik mijn leesbril niet op mijn neus heb staan. En moeite met klokkijken heb ik ook nooit gehad.
Tot....voor kort. Misschien bestaan er meer, maar anders ben ik de eerste die pas op gevorderde leeftijd een échte dyscalculist word. En een gespecialiseerde nog wel, een die alleen de getallen 13 en 14 omkeert en dan alleen als die cijfers gebruikt worden als tijdsaanduiding, bv. 13.30 uur.
Binnen een tijdsbestek van zes weken is het al twee keer voorgekomen dat ik een uur te vroeg of te laat kom als er in mijn agenda (en op de kalender en op papiertjes op mijn prikbord en op afspraakkaarten) genoteerd staat dat ik ergens om 13.30 of 14.30 moet verschijnen.

Het stáát er goed, maar ik interpreteer het verkeerd. Een poos geleden had ik een afspraak bij de opticiën om 13.30 uur. Ik zei tegen mezelf dat ik er dus om half 3 moest zijn.  Ik wás er toen ook, maar ik kreeg te horen:
"Waar bleef u toch? U had hier om half 2 moeten zijn. U zult een nieuwe afspraak moeten maken." Ik haalde wat verbolgen mijn agenda tevoorschijn: "Kijk dan, hier staat toch echt...euh, eeh, ...."

Gisteren werd ik bij de oogarts in Rotterdam verwacht om 14.30 uur. Dat stond in mijn agenda en in de afsprakenbrief en op de kalender in de keuken. Maar in mijn hoofd zei ik aldoor half 2 en toen ik me op kwart over één meldde zei de receptionist dat ik wél erg vroeg was en toch pas écht om half 3 mijn eerste oogmeting kon ondergaan.

Nu is het  altijd beter om te vroeg te zijn dan te laat, maar de ontdekking van de herhaalde hersenkronkel verontrust me niettemin.
Al was er een cadeautjesachtig neveneffect.
Omdat ik ruim een uur moest stukslaan ging ik buiten wandelen, ontdekte  het Maritiem Museum vlakbij (met een bijzondere openlucht-afdeling) én herontdekte ik Zadkines "Verwoeste Stad".