Huisdier (1)

Ik ben altijd van zins geweest, weer te gaan schrijven via dit medium. Maar ik had me ook voorgenomen nooit te schrijven over de kat die al ruim 1,5 jaar in huis woont. 

Er zijn hondermiljoen kattenverhalen in de wereld en daar hoef ik het mijne niet aan toe te voegen. Bovendien zijn veruit de meeste kattenverhalen afkomstig van zoal niet verliefde, dan toch zeer bevlogen kattenliefhebbers.  En daartoe reken ik mij niet.

Ik deel, uit eigen vrije wil,  het huis met een klein, bontgejast dier dat me –hoewel ik iets anders had gehoopt- volkomen vreemd blijft. Mijn hoop –eerlijk gezegd ook mijn verwachting- was samenleven met een dier dat steeds toegankelijker zou worden, een zwijgende kameraad en een aaibaarheidsobject.

Na een jaar weet ik dat de kat blijft wie hij is. Een kat is  geen poezeliger soort hond. Deze kat al helemaal niet. Deze kat wil niet opgepakt worden, laat zich hooguit drie haastige oppervlakkige aaien geven en maakt zich gezwind uit de voeten als ik dreig mij in zijn té directe nabijheid te nestelen.

Misschien moet ik me laven aan het idee dat hij zich – het is een kater- in elk geval nog in mijn omgeving wenst op te houden. De meeste andere mensen ontloopt hij. Als de bel gaat vertrekt hij – nog voor de deur geopend is- naar hogere of lagere regionen in huis, daar waar gewoonlijk nooit bezoek genood wordt.

Ik verontschuldig me vaak voor het ontoeschietelijke en afwerende gedrag van mijn kat omdat het zo buitengewoon ongastvrij en zo totaal ongezellig is en het gros van mijn bezoekers wil , net als ik, niets liever dan een lief en vriendelijk dier onder handbereik: het  sociale smeermiddel bij uitstek. Het is een schraal soort verontschuldiging dat ik dan te berde breng: "Maar hij is helemaal niet agressief, hoor."

Nee, maar er is ook weinig aardigheid aan. Ik zie het de mensen denken en ik herken het omdat ik het zelf ook meer dan eens heb gedacht. Maar er is iets aan het verschuiven. Niet bij de kat, maar bij mij.