Fenna,

Fenna Feenstra heette de schrijfster van meisjesboeken uit de jaren 40 en 50. Het lijkt een pseudoniem, maar ze heette écht zo. http://www.oudejeugdboeken.nl/schrijvers/fenna.html
Veel heeft ze niet geschreven, maar toch verbaast het me dat zo weinig mensen van mijn leeftijd die ik ken, ooit van haar gehoord hebben, terwijl haar naam en haar boek "Nellekes Opvoeding" in mijn geheugen staan gegrift.

Nou kende ik alleen maar een (groot) fragment uit dat boek via de fameuze 'Margriet Grote Vakantieboeken' http://www.seniorplaza.nl/Jaren50_Kinder_Jeugd_Boeken_B.htm  want in het katholieke Zuiden moeten haar boeken onverkrijgbaar, misschien wel verboden zijn geweest door de IDIL (Stichting Informatie Dienst Inzake Lectuur).
 De Stichting IDIL werd opgericht in 1937 door de Bond van RK Openbare Leeszalen en Boekerijen in Nederland en de RK Nederlandsche Boekhandelaren- en Uitgeversvereeniging Sint Jan. Doel was de beoordeling van boeken op hun morele gehalte. In 1953 trad de Katholieke Keurraad voor Jeugdlectuur tot de IDIL toe en vormde daarin een aparte afdeling. In 1968 kwam uit het Katholiek Lectuur-Centrum en het Katholiek Bibliotheek Centrum het Katholiek Bibliotheek en Lectuur Centrum voort, waarvan IDIL het voorlichting gevend orgaan werd. Eind 1970 werd IDIL feitelijk opgeheven; formele opheffing volgde een jaar later. Literatuur: E. Peet, 'De Rooms-Katholieke Informatie Dienst Inzake Lectuur (IDIL)', in: Jaarboek van het Katholiek Documentatie Centrum, 15(1985), p. 50-80.

Na "Nellekes Opvoeding" verscheen er een vervolg , waarvan ik de herdruk in de tachtiger jaren van de vorige eeuw pas gelezen heb ("Maar die vlag verlaten...nooit") en dat ik, geheel in de geest van die tijd en overeenkomstig mijn leeftijd destijds, wel érg nationalistisch en gezagsgetrouw vond. Maar ik las het toch, wat besmuikt, met veel plezier.

Enkele weken geleden, bij de zolderopruiming van een vriendin, ontdekte ik pas dat er nóg een 'Nelleke' deel bestond: "Terug in het Vaderland", uitgegeven in 1951.  Het werd tegen mijn verwachting in, geen 'even hapsnap scannen van een oud meisjesboek' uit sentimentele overwegingen.
Ik ben erg geraakt door de journalistieke kwaliteit, de sociale bewogenheid en het hoge realiteitsgehalte van dit 'meisjes'boek en bovenal ben ik verbaasd. Verbaasd omdat er wél -in 1951 al!-gepubliceerd werd over zaken die, meende ik, onder de pet werden gehouden, die misschien wel werden aangeroerd in de linkse, subversieve pers, maar toch zeker niet in een keurig meisjesboek van Van Holkema & Warendorf N.V.
(Wordt vervolgd. )