In verwachting

Hoewel er de laatste maanden aardig wat deugende dingen zijn gebeurd, kon ik er maar niet toekomen om er hier ook maar iets van te boekstaven. Niet op deze plaats en niet in brieven.
Er is onrust in lichaam en geest, ik bevind me in een wachtkamer, maar weet niet met wie ik een afspraak heb.
Ik ben bedrukt én blij, opgewonden en stoïcijns, angstig en vol vertrouwen, weemoedig en opgelucht.
En dan te bedenken dat ik omringd ben door heel wat mensen die in precies dezelfde situatie verkeren als ik, maar die er soepeler lijken mee om te gaan. Of doen die maar alsof?

Nog 26 dagen en ik heb de pensioengerechtigde leeftijd bereikt! Ja, min een maand, maar voor deze babyboomer is de 65e verjaardag haar hele leven DE Overgangsdag geweest.
http://www.innl.nl/page/1637/nl
En hoewel ik al heel lang parttimer ben, moet ik vaststellen dat mijn identiteit toch vooral bepaald werd door mijn (kleine) dienstbetrekking, ook al was ik nooit ambitieus, maar- tot enkele jaren geleden helaas- wel heel gemotiveerd en idealistisch.
Daarnaast zorgt werk behalve voor een inkomen (no.1), voor collega's (no.2, 3 en 4), en voor structuur (no.5) maar dat laatste kan je net zo gemakkelijk een knellend keurslijf noemen.
Ik heb me nooit erg druk gemaakt om bepaalde kroonjaren, meen ik nu, en als dat wel zo is geweest dan vind ik dat met terugwerkende kracht lichtelijk ridicuul.
Want 65 worden, dat maakt pas echt verschil. Ik moet natuurlijk zeggen: dat maakte verschil. En dat vind ik voor al die mensen die in 1950 of later zijn geboren toch behoorlijk zuur. (Of zal ik ze benijden, binnen nu en enkele jaren?)