Duif is niet dood

Het is niet mooi om te bekennen, maar ja: ik heb een hekel aan duiven. Om nou te zeggen dat ik een groot vogelliefhebber ben voert te ver, maar ik ben dol op roodborst, kuifmees, groenling, mees, mus, zwaan, en o, de uil!. Ik denk dat ik in het alledaagse vogelrijk alleen de duif en de meeuw niet erg apprecieer. De duif is groot en lomp in de omgeving waarin hij/zij zich beweegt, jaagt de kleintjes altijd weg, maakt een saai geluid, poept veel en "causes diseases" zoals een bord op de Londense stations vroeger al meedeelde: Don't feed the pigeons!
Postduiven zijn slim en sterk, maar meestal eigendom van mensen die alleen oog hebben voor duiven en niet voor andere levende wezens.

Meeuwen zien er eng uit, kijken snibbig- op zijn minst, maar puur agressief als je echt goed kijkt. Hun acteurschap in "The birds" valt hen altijd na te dragen.  En ook zonder Alfred Hitchcock zijn het ongezellige lomperds. Jonathan Livingstone Seagull: hoe mooi poëtisch je via Richard Bach http://en.wikipedia.org/wiki/Jonathan_Livingston_Seagull ook was: mij kon je nimmer bekoren, ook niet op mijn 19e.

Vanmiddag hoorde ik een flinke dreun. Mijn eerste reactie is "O, ik heb weer eens iets raar opgehangen/neergezet/weggeduwd" (en dat dondert dan -soms wonderlijk laat- naar de bodem van kelder of kast met het nodige lawaai).
Maar bij een snelle inspectie zag ik dat het deze keer iets was waar ik geen schuld  aan had: een houtduif was met zijn of haar volle gewicht tegen de tuindeuren aangevlogen. Uit vrije wil? Dat was de vraag nog maar, want een grote zwartwitte kat was gewikkeld in een gevecht met de vogel. Die verweerde zich wel hevig, zó dat de kat afstand nam, maar kon door de al aangebrachte verwondingen,  niet meer wegvliegen en probeerde nu een uitweg te zoeken door de glazen wand van de tuindeur.

De kat zat zo stil als een standbeeld, te wachten tot de duif uitgeput zou raken van de vergeefse pogingen om door het vensterglas te geraken. De duif kon alleen wat heen en weer stuntelen en met de snavel tegen het vensterglas tikken. En de kat beidde zijn tijd...
Het was zo zielig; die hulpeloze panikerende vogel die zijn grootste troef (vliegen!) niet meer kon uitspelen en de alle kaarten in handen hebbende rustig calculerende kat op een meter afstand, zo indrukwekkend onbeweeglijk, één brok macht.