Van blauwe luchten, bossen en bushaltes

Tijdelijk ergens anders wonen is zo slecht nog niet voor een mens. Allereerst vooral een gevoel van boffen: dat er woonruimte is op het moment dat het hard nodig is. Ten tweede dat je een ruimte hebt alleen voor jezelf, zoals je dat gewend was, en de meeste mensen hebben zo een plaats hard nodig. (Het weten dat lang niet iedereen dat geluk, die luxe, heeft, maakt me wel erg nederig en extra dankbaar.)
En daarnaast zijn er allerlei neveneffecten die ik ervaar als presentjes:

Veel oudere mensen weten dat ze ooit kleiner zullen moeten gaan wonen, gelijkvloers, geen tuin meer. Ik weet nu zeker dat dit voor mij geen treurnis hoeft op te leveren. Integendeel! Ik vermoedde het al, maar nu weet ik het zeker.

Ik woon al meer dan 20 jaar in een bos, ok, een bos met heel veel bebouwde percelen,meer een ex-bos, maar toch een omgeving die veel mensen je benijden. Door al die bomen zie je het bos echter niet meer en veel erger: geen hemel. Ik dácht al dat ik die miste, maar nu weet ik het zeker: wat is het ongelooflijk prachtig om constant de lucht te zien, de wolken, het aangloeiende en uitdovende licht van de dag en de nacht, het net niet helemaal effen blauw van een mooie dag, of het dooraderde grijs van een druilerige dag.

Nog een cadeautje: Ik heb een auto, al vele jaren, en die gebruik ik heel frequent en met veel plezier, ja, je mag mij best een "blijdatikrij-type" noemen.
En toch en toch...diep van binnen ben en blijf ik een OVtype. Hoe kan het anders dat ik het als ultieme vrijheid ervaar dat er hier, waar ik tijdelijk woon, een bushalte is op maar 5 minuten loopafstand?
Ik wéét het: na 9 uur s'avonds rijdt er geen bus meer en de weekenddiensten zijn minimaal en er zijn geen snelle verbindingen tussen steden meer en ik doe een uur over een afstand waar ik met de auto 20 minuten voor nodig heb.
Maar met die bushalte vlakbij voel ik me, raar maar waar,

King of the Road.