Er zijn een aantal apert niet deugende dingen gebeurd de laatste maanden. Maar daar is dit blog niet voor.
Ik sta er echter van te kijken dat er ook aan het minst deugende wel iets valt te ontdekken dat men, met meer of minder moeite, beslist deugend noemen kan.
Als je ervaren hebt wat definitief verlies van ménsen betekent, is verlies van dingen zo veel gemakkelijker te verdragen. Het is lastig, verdrietig en beslist pijnlijk, maar het is van een totaal andere orde. Ik denk niet dat ik het zou verdragen (haalt iemand dat wel ooit in het hoofd?) om mij of iemand anders deugende aspecten aan te wijzen bij het verlies van dierbare mensen.
Maar nu ik beroofd ben van zo veel dierbare spúllen, kan ik vrij snel tamelijk deugende dingen ontdekken aan een lastige & en au fond toch wel verdrietige situatie. Laten we wel wezen: ik ben geen zonnige optimist en bovendien erg slecht in het accepteren van veranderingen, maar als er een onomkeerbare situatie is ontstaan, geef ik me- gedwongen- over. Zeker kan men zeggen dat dit niet flink is, maar enkel getuigt van fatalisme en gelatenheid. En omdat ik deugende dingen wil ontdekken in deze situatie kan men mij zelfs beschuldigen van opportunisme.
Ik geloof niet dat ik er iemand kwaad mee doe, met mijn soort opportunisme. Dus ik ga ervan verhalen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten