Gordijn

De oude gordijnen zijn nu echt kapot. Dat waren ze al jaren, maar onder gunstige belichting en met omzichtige tactiele benadering bleven ze voor het oog heel. Doorleefd, maar heel.
Een moment van onbedagtzaamheid echter veroorzaakte het vernietigen van de grens tussen 'het kannognét' en 'totale desintegratie'; mijn gedachten bij iets totaal anders trok ik ongecontroleerd de gordijnen open en stond plots met een reep stof in mijn hand.
Nu moet er dus Iets gebeuren, want instinctief weet ik dat gescheurde gordijnen bij andere mensen de gedachte kan doen postvatten dat er in dit huis iets grondig mis is met de bewoonster, en ik hoor het liedje al van "They're coming to take me away".


Ik wil niet naar een 'funny farm' (voorlopig) en dus zal ik nieuwe gordijnen moeten kopen.

Maar dat is een Karwei tegenwoordig: Dingen kopen.
Vroeger het leukste wat er was en nu een noodzakelijk kwaad, vooral Grote Dingen kopen. Zoals ik me ooit niet kon voorstellen dat je vrijdagavond niet naar het café wilde, zo was het eveneens een onmogelijke gedachte om winkelen vreselijk te vinden. Maar meer dan me lief is blijkt mijn geest in staat tot de meest onwaarschijnlijke veranderingsprocessen.

Wat een geluk dat ik een oud gordijn in huis vind dat voorlopig wel als vervanging dienst kan doen. Het is  erg vies en niet helemaal de maat, maar het is héél en  kan nog schoon worden ook want ik heb immers een wasmachine? De gang naar de woningtextiel-zaak en het maken van een keuze kan daarom gelukkig nog éven worden uitgesteld.

Zo'n enorme lap stof is een hele hap voor mijn wasmachine, maar zuchtend en zachtjes kreunend begint het apparaat tegen een uur of 11 s'avonds aan het reinigingsritueel, dus ik denk dat ik wel naar bed kan gaan.
Drie kwartier later word ik met een bonkend hart wakker door de oerkreten van een stampend stel olifanten  in paringstijd. Razendsnel weet ik dit geluid te herleiden tot wat het is: een steigerende centrifuge.

Ik ren de trap af en zie tot mijn ontzetting dat de wasmachine al brullend, en zich teweerstellend tegen de enorme hoeveelheid textiel in haar trommel, zich op weg aan het begeven is naar de trap, alsof die woedend bestegen moet worden.

Snelle aktie is geboden: met trillende vingers beëindig ik abrupt het centrifuge-proces. De grote lap stof achter het kajuitraam van de Bauknecht WT890 C siddert nog na, kletsnat.
Maar het is in elk geval nu stil en morgen zie ik wel verder. (Wordt vervolgd)