Onsterfelijk

Vandaag heb ik de begrafenis bijgewoond van een van de vriendinnen van mijn moeder, niet figuurlijk, maar wel letterlijk de oudste vriendin, want tante N. werd 104 jaar en bijna 4 maanden oud. Ze was een geweldige vrouw, al was ze piepklein van formaat.


Negen kinderen kreeg ze, vijftien kleinkinderen en negen achterkleinkinderen. Ze werkte tot na haar 65ste als onderwijzeres en onderhield tientallen vriendschappen met mensen van allerlei leeftijden en pluimage.


De herdenkingsdienst, voorafgaand aan de begrafenis, duurde bijna 2 uur. Er waren zoveel mensen die haar naam wilden noemen. De jongsten waren zes, zeven jaar oud. Ze vertelden om de beurt 10 sterke punten van oma-oma. De oudste was een man van ruim 80 jaar: hij bedankte uit de grond van zijn hart zijn schoonzus die hem en 2 zussen in huis nam toen hij als 10jarige wees werd.

http://chuckgroenink.tumblr.com/page/2

Maar het meest trof mij het verhaal van een van de zonen: hij relativeerde alle lofzangen (waarnaar ik trouwens - met grote instemming en herkenning en steeds opnieuw tranen -had geluisterd) met de opmerking dat zijn moeder heus niet alleen maar lief en begripvol was geweest. Hij had vaak strijd met haar gevoerd, maar naarmate de jaren voorbijgingen werd de verhouding steeds beter en inniger.

En hij moest denken aan het verhaal van de zuinige boer en zijn paard. Dat dier had elke dag veel dure haver nodig, hetgeen de vrekkige eigenaar betreurde.
Hij bedacht een plan: elke dag kreeg het paard wat minder haver, tot de dag dat het helemaal geen haver meer kreeg.
Het paard ging dood, waarop de boer verontwaardigd uitriep: "Nou wastie eindelijk gewend aan geen voer en nou gaattie dood!"


De zoon van tante N. vervolgde zijn verhaal met de woorden: "En net nou ik echt dacht dat mijn moeder onsterfelijk was, gaat ze dood!"