Gordijn (2)

Er dient een vervolg te komen nadat de Heldin uit het vorige verhaal (ik dus) zo hulpeloos in de nacht is achtergebleven.

Op een nacht volgt altijd een dag en het daarmee gepaard gaande licht maakt het onmogelijk om dingen niet te zien, ook al zou je daar de voorkeur aan geven.
Ik wist hoe onhandelbaar groot die enorme lap stof in droge toestand was, maar nu,  als kletsnatte reuzenprop, zou er bovenmenselijke kracht aan te pas moeten komen om er iets mee te doen.
Iets? Gedroogd moest er worden. Centrifugeren was uitgesloten, zoals de voorgaande nacht gebleken was. Uithangen in het trappenhuis zou pas mogelijk zijn na het uitdruipen, dus de monsterlijke lap moest buiten worden opgehangen.
Goddank kon ik hulp inroepen en gezamenlijk togen we aan het inspannende karwei de lap te draperen over een waslijn.  Nog voor we "hè hè" konden zeggen had de waslijn al "Knáp" gezegd en stonden mijn helpster en ik plots hulpeloos en nietsziend, bedekt door kletsnat textiel.
Dat is geen prettige ervaring,zeker niet als het nog geen vier graden Celsius boven nul is, op een grijze, mistige ochtend, maar het heeft als voordeel dat men plotseling razendsnel kan reageren en werkelijk in enkele seconden hadden we onszelf bevrijd.
Door de schrik kwam ik ook pijlsnel op een beter idee, nl. het opzetten van twee trapladders tegenover elkaar en na een nogal lompe choreografie voor 2 belegen ballerina's en twee ladders, hing de lap, amechtig naar het leek, maar wél bedwongen, uitdruipklaar.
Erg jammer dat er geen videokunstenaar aanwezig is geweest die dit gemankeerde ballet heeft kunnen filmen: in slowmotion en in een 'loop'  herhaald zou de film hoge ogen hebben gegooid op videokunst-festivals als een verzinnebeelding van  het menselijk ondermaans geploeter. (Wordt vervolgd, maar in grote nederigheid; Christo, díe manipuleerde écht grote lappen. Zie video.)