Waarschijnlijk was ik zó blij met mijn zomaar opkomende optimisme, dat ik dacht: als je maar goed je best doet, dan valt er elke dag wel iets 'fijns' te melden.
Ik moet zeggen: dat valt tegen. Dat kan te maken hebben met de omstandigheden, maar, vrees ik, ook met mijn instelling die nogal 'afwachtend kritisch' is te noemen.
Uit zelfbescherming leerde ik al jong niet te veel van het leven te verwachten. Dan kon het alleen maar méévallen.
Inmiddels heb ik genoeg van die houding, en weet ik dat simpelweg aardig en onbevooroordeeld staan tegenover wat er op je pad komt (gemengd met een dosis gezond verstand) een mens meestal niet slecht bekomt.
Echter: dat dit louter positieve en blije berichtjes oplevert: nou..néé.
En toch is dát wat ik wil.
Ook in mopperige belevenissen zal ik het positieve laten zegevieren, al streef ik natuurlijk naar onmopperige zaken. Tot mijn spijt heb ik over de pompoen heel wat te zeuren, maar uiteindelijk deugt ie, min of meer.
(Wordt vervolgd)
Het rare/nare van de kleine dingen waar je blij van kan worden, is dat ze achteraf vaak te klein lijken om erover te vertellen. Mijn verhalen aan tafel gaan helaas ook vaker over de lastige klanten dan over de dankbare en vrolijke, terwijl die laatsten, al zijn ze soms in de minderheid, mijn dag wel vrolijker kleuren.
BeantwoordenVerwijderenIk heb overigens een lekker recept voor pompoensoep! 't Is even hakken en snijden, maar het resultaat is iets zoetigs, pittigs en vooral warm. Zoals meer dingen in 't leven, zeg maar.
PS Zoete, pittige, warme dagen voor nu ;)
Dat van die klanten, blij/boos: dat klopt helemaal! Zo had ik het nog niet bekeken.
BeantwoordenVerwijderenMaar geen pompoen-recept alsjeblief.