Een goed begin

Meestal ga ik opgeruimd aan het werk, maar soms  niet. Dan kom ik sloffend binnen. De toon van mijn groet aan de collega's snauwend te noemen gaat iets te ver, maar dan ook maar iets. Zucht, steun. De inhoud van mijn postbakje wordt minachtend bekeken en tot nader order weer teruggefrommeld. Geen zin. Als ik mijn jas ophang, knapt het lusje. En de kapstok zwiept bijna om. Beide een gevolg van mijn bruuske, stuurse bewegingen. De kleerhanger klettert op de grond. De bureaustoel op wielen wordt door me aangepakt alsof ik een Russisch steppepaard moet bedwingen en bonkt daardoor tegen de prullenmand.

En dan kijk ik op het bureau en zie een enveloppe tegen de monitor staan.  Voor mij!  Zo'n enveloppe, wie kan dan nog één seconde chagrijnig blijven?