Ik had het idee dat het moest van mezelf. Om iets te bewijzen, al wist ik niet goed wat. Tot mijn verbazing heb ik lopen genieten. Het was een zachte, maar grijze dag, die later wat oplichtte waardoor de gouden en rode en bruingroene tinten van de bomen en weilanden wat meer gingen sprankelen, maar mat-dof waren ze ook al heel mooi. En de stilte van een zachtgrijs landschap is bijna balsemend te noemen.
Het was wel jammer (maar niet slecht voor de realiteitszin) dat ik merkte dat zo maar in het gras ploffen om een boterham te eten voorgoed verleden tijd is geworden. Dat ploffen zou nog wel kunnen, maar het weer opstaan absoluut niet, tenminste niet binnen een aanvaardbare tijd en niet al te onesthetisch.
Op deze paddestoel, rood met witte stippen, heb ik toen maar plaatsgenomen, al is mijn naam geen Spillebeen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten