Het is nogal eigenaardig dat de kijkervaring bij de eerste film die ik zie, na mijn voornemen om verslag te gaan doen van mijn uitjes, zo volkomen in tegenspraak is met de teneur van de twee inleidende blogjes.
Want na afloop van die film was ik onthutst en zenuwachtig. Wat voor cliché moet ik ten beste geven om de werking van deze film op mijn gemoed te omschrijven? "Een klap in mijn gezicht" is wel een gepaste omschrijving en dat valt dus echt niet te rijmen met 'geblaseerd zijn'.
Het is nu vier dagen na het zien van de film en al vier dagen denk ik meerdere keren per dag aan bepaalde scènes en dialogen. Jammer genoeg ken ik totnutoe geen mensen die de film ook gezien hebben; ik wil zo graag weten wat die ervan denken.
Natuurlijk heb ik de afgelopen dagen een aantal recensies gelezen, maar dat is anders dan de mening van een bekende.
De NRC heeft een dubbelrecensie; deze zal ik hier linken:
https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/28/the-killing-of-a-sacred-deer-is-briljant-a1582897
Er is uiteraard nog veel meer te vinden maar ik had over deze film niets gelezen vóór ik een prachtig zonnige middag ging doorbrengen in een donker zaaltje. Dat was nog de enige mogelijkheid om de film te gaan zien; hij draaide al een week of vijf.
Dat ik de film beslist wilde zien kwam door de vorige film van de regisseur Yorgos Lanthimos waar ik enkele maanden geleden per ongeluk naar toe gezapt was op tv: "The Lobster".
De film was al zeker een kwartier aan de gang maar na enkele minuten was ik gefascineerd en na afloop wist ik zeker dat ik meer van deze regisseur moest meemaken. Dus toen er een nieuwe Lanthimos uitkwam had ik geen behoefte aan recensies.
["The Lobster" is het absurde verhaal van een maatschappij waarin de staat je verplicht tot het hebben van een relatie. Als je partner je ontvalt, wordt je opgehaald en naar een hotel gebracht . Je moet er dan binnen 45 dagen in slagen om een nieuwe relatie te beginnen, anders word je veranderd in een dier . Je mag wel zelf kiezen wat voor een dier.
Ik denk dat ik nooit bewust op de film had afgestemd als ik deze beknopte inhoud had gelezen.]
"The killing of a sacred deer " heeft eveneens een absurd karakter, er is sprake van bovennatuurlijke gaven en gekmakende rechtlijnigheid, nog geaccentueerd door eigenaardige dialogen en robotachtig acteren. Maar de omgeving is veel hedendaagser en herkenbaarder dan die in "The Lobster" en werkt daardoor, voor mij,intenser.
Lanthimos zegt dat hij de film humorvol heeft bedoeld.
https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/28/mijn-film-is-grappig-bedoeld-echt-a1582895
Nou, dat zie ik er niet aan af, maar hoe het ook zij: in het kader van mijn opzet om door schrijven te onderzoeken of ik te blasé ben om nog te genieten van culturele uitjes moet ik nu al zeggen: NEE.
Het woord 'genieten' is misschien niet helemaal op zijn plaats hier Ik had écht een 'Isid´ or' nodig na afloop in het theatercafé om bij te komen.
Met onderstaand citaat uit 'The Daily Californian' ben ik het dan ook roerend eens.
As terrible as this film might make one feel, it is excellently done, slowly building up to a disturbingly quiet dread. It would be best to go see the film with company. The conversation after the film would be the closest to catharsis you’ll get.
Dát had ik nou wel moeten lezen van te voren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten