Blasé?

Site: http://lelombrik.net/31905

Alweer een vraagteken in de titel.
Want ben ik niet gewoon blasé?

Ik heb de laatste jaren meermaals geventileerd dat ik dát ben als ik weer eens zwaar teleurgesteld uit een voorstelling kom. Een voorstelling waar ik echt niet op goed geluk naartoe ben gegaan, maar meestal na lezing van een gunstige of héél gunstige recensie. Dan moet het toch wel goed zijn? Dan ligt het toch alleen maar aan mij dat ik het zo nikserig vind? Ben ik 'blasé'?

Vind ik nergens meer iets aan omdat ik veel dingen gezien heb? Zou goed kunnen, want tja, iemand van 65 heeft nou eenmaal meer gezien dan iemand van 25.

In de meest recente uitzending van radioprogramma De Taalstaat, gewijd aan vergeetwoorden, hoorde ik trouwens de term "ik ben geblaseerd" . Is het ook al een werkwoord? Nee, 'geblaseerd' is een synoniem van blasé.
En de omschrijving in Van Dale? Te mooi om hier niet te citeren:
door te veel genietingen afgestompt, ongevoelig voor verder genot. 

Afgestompt. Ongevoelig. Geen leuke adjectieven als ik die op mezelf moet betrekken.

Maar het is erger dat je  chagrijnig op je stoel zit als de mensen om je heen bij het eindapplaus allemaal gaan staan en zo blij kijken. Ik wil dat ook en doe soms maar mee, ondertussen naarstig speurend naar het goeie moment om het eerst bij de garderobe te zijn en zo snel mogelijk de deur uit.
Het is natuurlijk veel fijner om met glanzende ogen en rooie wangen, licht trillend van zalige opwinding, je handen stuk te klappen en op te gaan in het enthousiasme van de mensen om je heen.
Ja, goddank weet ik hoe dat voelt en het verlangen om het wéér mee te maken is groot.

Nu ik erover nadenk: het was vroeger ook niet altijd hosanna, al was ik het tegendeel van blasé. Gedwongen met school naar opera "Aïda" leverde bijna een schorsing op omdat ik met wat klasgenoten zo klierig was. En ik voel nu nog het gevoel van opsluiting dat ik toen had; ik was niet voor niks klierig geworden en voel spijt omdat ik na de middelbare school nooit meer vervelend durfde te zijn terwijl daar vaak genoeg reden voor is.

Ooit nam ik een duur abonnement op een serie toneelstukken: zes voorstellingen waarvan ik alleen het stuk vóór de pauze heb gezien omdat ik nóg een uur niet verdragen kon. De verveling! De ergernis! En ik word opnieuw boos na 35 jaar omdat de recensies juichend waren geweest maar de voorstellingen ongeïnspireerd en getuigend van minachting voor dat 'domme'publiek.

Een clavecimbelconcert, door Gustav Leonhardt notabene: de enorme opluchting toen ik weer in de buitenlucht stond, want ook toen het gevoel van benauwenis en gevangenschap tijdens het concert in een duister kerkje.

Het is een feit dat de positieve ervaringen de nare in aantal ver overtreffen en een aantal ervan zou ik omschrijven als 'piek-ervaringen'.

De fantastische piekervaringen zijn glanzende pareltjes aan een snoer met veel minder kostbare maar toch mooie kralen en die paar lelijke kleiknikkers ertussen zijn dus beslist in de minderheid.

Het verontrustende van de laatste jaren is - om de vergelijking nog even voort te zetten - dat er niet alleen geen glanzende pareltjes meer lijken te zijn, maar ook niet veel gewoon mooie kralen, evenmin als lelijke kleiknikkers. Maar het zijn stuk voor stuk van die doffe, nietszeggende knopen. Dat gevoel heb ik althans.

Ik hoop dat ik ,door al schrijvend stil te staan bij mijn vrij summiere uitgaansleven, dat doffe wat op te poetsen. Misschien is het allemaal niet zo vlak als ik denk; misschien krijgen dingen meer glans door er meer aandacht aan te schenken, door mezelf te dwingen mijn oordelen te onderzoeken en mijn vaak negatieve kritiek te onderbouwen met argumenten.
Ik betwijfel of ik dat kan, maar het is het proberen waard.
De gezichtsuitdrukking van die kat hierboven op mijn eigen facie ben ik meer dan zat. Ik wil kijken zoals de kat hieronder!