Het is gek dat je een andere smaak in literatuur beter kunt verdragen dan een andere smaak in films.
Ik krab werkelijk achter mijn oor als een dierbare vriendin een wazige, bijna verliefde blik in de ogen krijgt zodra de titel "Star Wars" valt. Het is bijna alsof ze gaat samenwonen met een Hele Foute Man die al myriaden vrouwen in het ongeluk heeft gestort. Of alsof ze verklaart dat ze Jan Smit zo'n geweldige zanger vindt.
Natuurlijk ben ik niet helemaal van de straat: ik weet dat er veel films zijn die artistiek volkomen geslaagd zijn, die een standaard hebben gezet, die iconisch zijn, die géén tinnef zijn; integendeel zelfs. Maar daarom hoef je er nog niet van te houden. Dat vrienden er wel van houden, brengt me soms in verwarring: ik ken die vrienden vast niet goed genoeg, denk ik dan.
Afgezien van de vrienden met een andere smaak is er ook de kwestie van 'De' Smaak: dat wat er in krant en tijdschrift wordt geschreven over bepaalde films. Er zijn regisseurs die 'de wereld veranderen', die 'een hele nieuwe generatie van films mogelijk hebben gemaakt', die 'zo intelligent en analyserend zijn'. Ik zie de trailers en ik denk "Hû,jakkes".
Afgelopen week heb ik twee van deze cultfilms gekeken, om mijn vooroordeel neergesabeld te zien.
Dat ik de moed had en het uithoudingsvermogen én de oprechte wil om te begrijpen, liefst te genieten, dat vind ik deugen. Maar een prettige ervaring was het niet.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Blade_Runner
http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Matrix
Dat dóórpakken in dingen die je helemaal niks lijken, soms toch ook leidt tot dankbaarheid en vreugde, wil ik wel graag nog even kwijt. Deze week is dat de 'adolescenten-roman' "De Hongerspelen" van Suzanne Collins. Speelt evenals de genoemde films in een heel donkere toekomstige wereld. Maar de hoofdfiguur denkt nog heel 2013-achtig en dat doen de figuren Bladerunner/Matrix écht niet meer. De films zijn daarom consequenter en waarschijnlijk 'realistischer'. Gruwelijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten