Maar nu werd het in alle eenvoud, kalm en vriendelijk, beslist goedbedoeld, recht in mijn gezicht gezegd.
Onnadrukkelijk, een aardige mededeling, niet meer en niet minder.
Ik liep over de Kloveniersburgwal in Amsterdam, er is een smalle stoep, maar omdat er druk verbouwd werd aan een huis, was de stoep enkele meters onbegaanbaar door opgeslagen bouwmateriaal en moest ik dus even op straat gaan lopen.
Een jonge opperman, capuchonjack, een stapeltje stenen op zijn schouder, zag me van de stoeprand stappen en zei verontschuldigend: "Sorry voor het ongemak, omaatje".
 |
| http://enpundit.tumblr.com/ |
Och toch, lieverd! Och... Maar je weet toch wat ze zeggen van Amsterdammers? Amsterdammers die... eh... eh...
BeantwoordenVerwijderenSorry, als ik uitgelachen ben, schiet het me vast weer te binnen :D
Een vriendin vond dat het nooit deugt om iemand 'omaatje' te noemen, ook al is de aangesprokene 100 jaar. Daar heeft ze wel gelijk in, maar de opmerking in Amsterdam werd zo goedaardig gemaakt en was zo duidelijk niet kwetsend bedoeld dat ik daar geen aanstoot aan kón nemen.
BeantwoordenVerwijderenEn het deugde voor mij omdat dit zo'n duidelijk keerpunt is in een leven: "dit is het nou, zo kom je over, het is niet anders".
Nu moet ik natuurlijk oppassen om niet te gaan overdrijven. Die rollator heb ik dus maar gauw afbesteld.
Piet toch! Zie het maar in het rijtje van wijffie, schoonheid, jongedame en meissie. Ze bedoelen d'r niks mee. Maar ik snap dat het even slikken is.
BeantwoordenVerwijderen