Eartha Kitt

Over vieze dingen gesproken: 50 jaar geleden was er voor een 14-jarige véél 'vies'.
Als ik somber ben, kan ik erg kwaad worden om de rare repressieve moraal in die dagen. Lang dacht ik dat het kwam door het katholicisme en het donkere zuiden, maar inmiddels weet ik beter: ook nietgelovigen in Amsterdam waren over het algemeen  bekrompen en preuts.
Ik hoef echter geen diepgravend sociologisch onderzoek te doen om te weten, dat het anno 2012 evenmin allemaal botertje bij de vis is als het gaat om onbekommerd genieten.
Niet van sex en niet van lekker eten.
Wat dat laatste betreft was het in de jaren zestig van de vorige eeuw trouwens  een volkomen liederlijk losgeslagen bende. Er was hoegenaamd geen weerstand ten opzichte van foute vetten en vernietigende  koolhydraten.

Een strenge zedelijkheidsleer heeft het voordeel dat er veel en snel veel 'vies' is. En dat maakt het dagelijks leven wel benauwend, maar ook opwindend. Zeker als je 14 bent.
Mijn vier jaar oudere broer had, hoe weet ik niet, muziek ontdekt van Eartha Kitt en hij kende meer engels dan ik. Dus toen hij me de tekst uitlegde van 'Uska Dara', vooral die zin met die birthmilk en die lover, was ik geschokt. Lekker geschokt.
(En daarbij schuldeloos een dikke Jamin ijsco eten: waarom ben ik eigenlijk soms zo boos over die bekrompen vroege jaren 60?)