Opruimen = weggooien

en het is pijnlijk als het dingen zijn die nooit aan jou hebben toebehoord. De opluchting die je voelt als de deksel van de kliko weer dichtklapt, wordt gesmoord in schuldgevoel en verdriet. Dat  is het uitputtende van rouw: dat voortdurende geswitch tussen tegengestelde emoties. 
Soms denk je dat je afgestompt bent, gevoelloos geworden. Dat is een armoeiige voldoening, al maakt het 't werk lichter. Eventjes maar. Want waarom zit er nou tussen die spulletjes een velletje papier met een gedicht. Dit gedicht?

ONTMOETING

Soms is men zo oud dat men zijn bezit

niet meer bezit

verhuizers komen met vervoermiddelen

nemen de stoel de tafel de tuinpaden

het kinderportret het album met namen

de vogel en de kat

men koopt nog één keer persoonlijk tabak, deelt

vergeefs mede wat men denkt

van het kabinet en de eeuwig dreigende oorlog,

                                                        alleen

het gratis glas van het huis smaakt nog

naar meer, het regent, men beeft, er zijn stemmen

en op het privaat

ontmoet men verbaasd wie men was - 

Gerrit Kouwenaar

Nee, ik ben niet spiritueel ingesteld en dus word ik nu gewoon kwaad op de koop toe. Maar dat duurt helaas niet erg lang.

Deze cakewalk van emoties voelt als niet-deugend, maar is volgens de zelfhulpboekjes vrij normaal. Het zal dus wel deugen. Uiteindelijk.