 |
Als ik in een toko of grote delicatessenzaak nog eens pompoen in blik tegenkom, dan ga ik die onverwijld aanschaffen, want ter voltooiing van mijn research wil ik tenminste één keer een zoete pumpkin-pie maken. Wie weet?
Maar het sloop- en hakwerk heb ik daar niet meer voor over. Ach, het zal wel aan mijn onhandigheid liggen dat ik daar zo'n punt van maak.
Afgelopen zondag was ik in het dorp waar ik geboren en getogen ben. Een plattelandsgemeente die natuurlijk allang ook is opgestoten in de vaart der volkeren. Toch sta ik er (het is belachelijk, weet ik best) van te kijken dat ook daar de pompoen onstuitbaar is doorgebroken! Een vriendin van een vriendin vertelde dat ze o, zo heerlijke pompoentaart had gegeten op het verjaardagsfeestje van een van de kinderen en de gastvrouw liet foto's zien van een kennis die een feest had gegeven, helemaal in pompoenstijl! Een héle grote pompoen was uitgehold als soepterrine en wel 6 mensen zaten die soep te lepelen uit kleine uitgeholde pompoentjes en er stonden hele grote pompoen -waxine- lichtjes-houders op tafel. In een brabants dorp. Het is uit privacy-overwegingen dat ik die foto hier niet publiceer als bewijs, maar het is de volle waarheid.
Dat ik de enige niet ben met ongemakkelijke reminiscenties aan de pompoen zie Koos Dijksterhuis in Trouw
En nou is het genoeg geweest!
Grappig dat zodra je je ergens in verdiept, je over het onderwerp blijft struikelen. Ik heb er nooit wat anders mee gedaan dan er soep van koken en ik geloof dat ik, na het lezen van jouw ervaringen, het hier maar bij laat.
BeantwoordenVerwijderenWat wordt het volgende studieobject?
Heerlijk hoor, pompoensoep. Maar inderdaad kost het nogal wat hak- en breekwerk eer je er een soep van kunt brouwen. En dat heb ik er inderdaad ook maar heel zelden voor over... Herkenbaar dus.
BeantwoordenVerwijderenNou Tiroka, maar niemand vertelt je dat: van dat hakken en breken. Alleen maar over hoe lekker het is. Zo komen de sprookjes de wereld in!
BeantwoordenVerwijderenSylvie: ik ben nooit uit op een studie-object, maar het gebeurt zomaar. En soms lijkt alles met alles samen te hangen, zoals in de boeken van Johan Harstadt.
Ha, wat een leuk stukje, ik zit er breed van te grijnzen. Ik eet af en toe pompoen en dacht zelf dat dat nog een uitloper was van mijn natuurvoedingsperiode, lang geleden. Het 'slachten' ervan vind ik altijd een rotklus, heel herkenbaar.
BeantwoordenVerwijderenMaar dat de pompoen 'in de mode' is, dat wist ik echt niet en daar kijk ik erg van op. Eten uit uitgeholde pompoenen, hoe bedenk je het! Maar grappig is het zeker, vooral zoals jij het beschrijft.
Dankjewel Schrijver. Zaterdag hoorde ik wel een oplossing voor dat gebeitel: (tenminste als je soep wilt maken): de pompoen gewoon in zijn geheel in een pan met water koken tot de schil zacht is. Daarna vlijtig de staafmixer hanteren.
BeantwoordenVerwijderen