Over spotgaaien, tributen en een giftige hoorn des overvloeds (4)

"Oh...wat een mooi boek!"

Waarom? Daarom. En daarbij:

1. Het is spannender dan welke krimi van de laatste jaren ook. Nou ja, "Gebroken" van Robotham was bijna misselijk makend spannend, maar met Katniss' lot ben ik veel meer begaan dan met dat van Joe O'Loughlin. 
2. Katniss is een ideaal rolmodel, eindelijk eens een in alle opzichten sterke vrouw. Niet realistisch,o, nee,  maar dat is geen enkel rolmodel. Het feit dat ze helemaal niet 'lief' is, juist vaak berekenend en bepaald onromantisch,is, dunkt mij, een goed voorbeeld voor meisjes van nu die volgens mij nog steeds veel te 'prinsopwitpaarderig' worden opgevoed.
3. Over modellen gesproken: Peeta's zijn  uiteindelijk aantrekkelijker dan Gale's. Misschien zien door dit boek meer meisjes dat in en beïnvloedt het hun partnerkeuze. ;)
4. Scherp, scherper, scherpst: de satirische benadering van het fenomeen 'reality-tv' shockeert me telkens opnieuw. Heel misschien worden meer mensen zich door dit boek bewust van de decadente waanzin waartoe dit verschijnsel kan leiden.
5. De cultuur van het Capitool is ook voor de niet zo goede verstaander een uitvergroting van onze cultuur nu en hier. Het zou geen kwaad kunnen als er wat meer cultuur-pessimisten kwamen. Door de zwart-humoristische en toegankelijke beschrijvingen van Collins wordt het gemakkelijker om een kritisch beschouwend burger te worden, zonder meteen uitgemaakt te worden voor geitenwollen softie.
6. Politiek- sociale bewustwording, inleving in de situatie van de verworpenen der aarde: heel veel idealistische schrijvers proberen dit bij jongeren te bewerkstelligen, maar het lukt Suzanne Collins wel buitengewoon goed door de beschrijvingen van de onderworpen wingewesten. Ik moet zeggen: de films maken dit aspect nóg schrijnender.
7. Aanvankelijk vond ik het jammer dat het niet bij deel I van de trilogie was gebleven. Ik vind de steeds verder gaande geestelijke en lichamelijke martelingen in deel II en vooral de lang uitgesponnen gevechtshandelingen bij de verovering van het Capitool in deel III, hoe ijzingwekkend ook, op den duur te veel van het slechte. Maar zonder deel III was er geen sprake geweest van de  portrettering van een socialistische heilsstaat (district 13. ) En dat is een van de sterkste punten van de serie: het tonen van de uitwassen van 2 tegenpolen, het kapitalisme én het socialisme. Beiden zullen verworden tot onbarmhartige dictaturen als macht en politieke invloed verkrijgen belangrijker worden dan individuele ontplooiing en vrijheid.
8. Katniss staat in niet te benijden 'aanzien' bij die dictaturen van verschillende signatuur, de een (Panem) vreest haar als symbool van de vrijheidsstrijd, de ander ( district 13) wil haar gebruiken in de Revolutie en Machtsovername.  Katniss is hét voorbeeld van een autonome persoonlijkheid en weigert zich te onderwerpen aan wie dan ook. Ik heb nog maar zelden zo klaar en duidelijk inzicht gekregen in  de dilemma's van zulk een onverschrokken mens, ik ben er ook niet van overtuigd dat zulke mensen bestaan, maar ze zóuden wel moeten bestaan. Tanja Nijmeier is m.i. een voorbeeld van iemand die zich wél laat gebruiken in een revolutie. 
9. Ik hou erg van de eenvoudige, klare taal van Suzanne Collins. De zinnen lopen gesmeerd. Nergens de ergernis van al te vlot jongerentaalgebruik. Droog humoristisch. Beeldend. Soms té. De scene op de Hoorn des Overvloeds aan het einde van de Spelen in boek I kon ik, vooral in het luisterboek,  bijna niet áánhoren.
10. Ik vind het altijd inspirerend als kunst mij, naast een schoonheidservaring, meer inzicht verschaft in de wereld door o.a. verbanden te leggen tussen nu en toen. Op het spoor gezet door  http://blog.oxforddictionaries.com/2012/09/the-language-of-the-hunger-games/ ben ik nu "Gladiatoren; volksvermaak in het Colosseum" van Fik Meijer aan het lezen, een nonfictie-boek dat leest als een roman. Verschenen in 2003 en gebaseerd op het werk van latijnstalige schrijvers en het wetenschappelijk onderzoek van een flink aantal 20-eeuwse historici. Het is duidelijk dat Suzanne Collins uitgebreid research heeft gedaan naar de praktijken in de arena's alvorens zij begon aan "De Hongerspelen" en een aantal gebruiken en omstandigheden 'gekopieerd' heeft naar de digitaal geregisseerde Hongerspelen van Panem. Regelmatig heb ik het gevoel bij het lezen van "Gladiatoren" dat ik bezig ben in een aanhangsel van de Collins-trilogie. Als enig voorbeeld citeer ik hierbij het begin van het hoofdstuk Levensverwachting maar ik zou tientallen voorbeelden kunnen geven. "Het dagelijks bestaan van gladiatoren was eigenlijk heel gespleten. Het kan haast niet anders of een aantal van hen moet er moeite mee hebben gehad overdag te trainen met een collega die je misschien een paar dagen later moest ombrengen om zelf te overleven. Je kunt je afvragen hoe de gesprekken verliepen wanneer een gladiator 's avónds aan tafel zat tegenover iemand die hij goed kende, met wie hij goed kon opschieten, maar die binnen afzienbare tijd zijn tegenstander zou zijn in een gevecht op leven en dood."
11. Ja, eens met Amina: "Ik zou het aan iedereen aanraden".