Douce France

De beste films zijn voor mij heel vaak die, waarin natuurlijke dialogen worden uitgesproken. Dat zijn dan geen vloeiende zinnen met correct taalgebruik en een kloppende zinsopbouw en al evenmin wordt een gebeurtenis of feit concreet aangeduid. Toch weet de kijker vrijwel meteen precies wat er bedoeld wordt, net zoals in de realiteit.
Zo ook in de bibliotheek deze week, waar tegen sluitingstijd een moeder van een jaar of 35 en haar dochter van 9 nog even snel wat boeken komen lenen. De stralend gebruinde moeder neemt, hoewel de vakantie voorbij is, toch een reisgids over de streek in Frankrijk mee, waar ze net vandaan komt, omdat ze, na de vakantie met de kinderen, de caravan nog moet ophalen en dan zullen haar vriend en zij  écht de streek kunnen ontdekken. Daar is het met de kinderen erbij niet van gekomen; die zijn door het entertainment-team van de camping  zo goed beziggehouden dat excursies in de omgeving erbij inschoten.

In bijna geen woorden wordt de situatie duidelijk: een nieuw samengesteld gezin, hij en zij, elk met kinderen uit de vorige relatie, gaan voor het eerst samen mét 2 'soorten' kinderen op vakantie. De moeder is bijna uitgelaten blij,  ze is niet alleen verliefd, maar duidelijk ook geweldig opgelucht dat dit -begrijpelijk-  wat angstig aangegane experiment, goed heeft uitgepakt. Enthousiaste verhalen van moeder en kind: de avond-speurtocht bij de camping, de middeleeuwse stad tegen een bergwand, de fascinerende roofvogelshow, de eng-heerlijke kanotocht, de pain au chocolat, de grappige  franse woordjes.
Ik richt me nu alleen op het meisje en denk het gesprekje af te ronden met een korte, krachtige samenvatting die ongetwijfeld volledig beaamd zal worden: "Het was dus een Tóp-vakantie!"

Maar het is onverwacht ineens stil en het kindergezicht bewolkt. Er wordt serieus over mijn uitspraak nagedacht. Grote grijze heldere ogen recht in de mijne : "Nou ja.,,nou nee, mijn vader was niet mee."

Gelukkig pakt de moeder meteen haar dochter's hand en vertrekt. Bijna halsoverkop. 

Gevonden op en met dank aan http://yokotanji.tumblr.com/