Al die tijd stond dat vreemdsoortige oranjerode staketsel naast het huis; alsof van daaruit de revolutie zou beginnen, maar niemand scheen er aanstoot aan te nemen.
En eindelijk kon de lap naar binnen om verder te drogen en de trappen konden worden opgeklapt.
Die trappen waren na een dag weer hard nodig voor de Grote Voleinding:het ophangen van de oude nieuwe gordijnen als remplaçant voor de verteerde ouwe raambekleding.
Dat viel niet mee: ze waren te kort. Maar er zat een zoom in. Toen die was 'uitgelegd' waren ze niet meer te kort. Maar alleen al het woord 'uitleggen' maakte me triestig, want het doet zo denken aan de armoe van de jaren dertig, de steun, geknakte ego's van sprietige meisjes die in afleggertjes van hun zus moeten lopen.
Maar ze waren ook te smal: er bleef een bloot stuk raam over. Heel eng. Zelfs midden op de dag zag ik in dat open stuk een Jack Nicholson in 'Shine' opduiken.
En dat roodoranje! Als prop en kletsnatte lap had dat rood toch iets warms uitgestraald, maar nu de zon erop scheen werd de kleur knallend. Onontkoombaar. Ik kreeg het er benauwd van.
Het verhoopte effect (zie mij eens recyclen! zie mij eens zuinig en verstandig huishouden! zie mij eens economisch verantwoord bezig zijn!) bleef geheel achterwege.
Erger nog: ik werd bevangen door grote treurnis en, ik gebruik het woord niet graag:
Zieligheid.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Maar toch deugde het, deze miezerige uitkomst was de duw die ik nodig had om tóch het circuit in te gaan van Aanschaf van Nieuwe Gordijnen. Piet ziet in dat het vermogen om iets bruikbaars te creëren uit oude dingen niet iedereen is gegeven en consuminderen kan ook op ander gebied.
huu die Jack Nicholson blijft een engerd. En: Nu ben je straks vast extra blij met nieuwe gordijnen na al deze avonturen!
BeantwoordenVerwijderen